Barceloooooona ! en een dagje later

Barcelona

Buenas dias. Vandaag geleerd van het volk.
Naranja is sinaasappel. Geleerd van de menukaart.
La Cuenta is de rekening. Geleerd uit een boekje.
Na dos caragillos die ze hier cigallo noemen drink ik een Voll-Damm biertje (7,2 %).
Een 7½ Meer punten dan alcohol. Dat is mijn bier.
Ik was vanmiddag in het picasso-museum. Zeer vermoeiend.
Arno rust nu uit. Hij zit niet in zijn lichaam.
Gisteren heb ik hem laten rennen langs het strand om vervolgens bij te komen bij een boom. Hij moest van mij ook luisteren naar die boom . Die vertelde hem dat hij meer moest sporten. Wat een toeval weer.
Hij staat weer voor een dilemma met zangeres S. Ze wil haar nieuwe vriendje laten meedoen op de cd. Als dat maar goed gaat hebben wij dan. Dat vriendje is de nieuwe terugvalbasis voor S.

Gisteravond in jazzclub Foro gespeeld. Al die Spanjaarden spelen jazz alsof het Latin is. Logisch ze zijn Latin. Alleen al om die reden kwam ik verrassend uit de verf.
Gister overdag met Arno op zoek gegaan naar sauna. Op internet alleen maar gay-sauna’s.
Vervolgens aan restauranthouder gevraagd naar sauna mixta (zoals de ensalata mixta op de menukaart).Hij wist wel een goede. Wij met de taxi naar het noorden. Sauna Yuma. Zag eruit als een hoerentent. Lampje, belletje en kijkgaatje bij voordeur. Wij bellen buigend voor het oog van een cameralens roepend ‘ola, ola’, niks. Of is het toch hiernaast ”New Aribau” lijkt op een hotel. Misschien met sauna. De deur is niet op slot en we gaan naar binnen. Lijkt van binnen op een leeg bordeel. ‘Ola, ola?’, niemand te zien. We dringen verder het gebouw binnen. Iets verderop is iemand een gang aan het poetsen. Als hij ons ziet komt hij woest op ons af. ‘Hela ola’ bleek een hoerentent die nog gesloten was.
Terug naar het internetcafé. Enkel gay-sauna’s tenzij hotel Juan Carlos met een prachtige sauna. Av. Diagonal.
Die straat lag om de hoek maar dat die zo lang was…
Na een half uur lopen besloten we verder te gaan met de tram. Deze sloeg plots linksaf vlak voor we er zouden zijn. Weer lopen. Na tien minuten rijst het chicste hotel van Barcelona voor ons op. We hopen dat we als niet-hotelgast mogen sauna-en.
We komen in een enorme hal met in het midden een vleugel waar een pianist matig wat standaardrepertoire speelt.
Een receptionist verteld ons dat we er inderdaad gebruik mogen maken van hun sauna ware het niet dat die deze wordt gerenoveerd. We worden verwezen naar een nabijgelegen fitnessclub. 10 minuten lopen. De fitnessclub blijkt niet toegankelijk voor niet-leden. En zo begon gister de avond.
Terug met de ondergrondse. De tegenliggende ondergrondse zit vol met Liverpool supporters. Vanavond Barcelona- Liverpool.
Op de Rambla treffen we menig Liverpool supporter aan zonder kaartje. Straalbezopen. Zelfs bij onze keuze Italiaans restaurant zitten Engelse supporters aan de halve en hele liters bier en wij op de tocht.

(Dagje later)
Ik zit momenteel al een paar uurtjes in een kroeg en krijg een sms (SOS) van Arno. “Koop paracetamol”
Even later weer een sms (SOS) “Koop wc papier” Papira de bagno? (Arno bleek later de griep te hebben, en nog later ik ook).
Wat een superstad dat Barcelona. Waarom ga ik hier niet wonen. Cruijff achterna.”Wat je niet hebt kun je krijgen” zou hij zeggen.

Vanavond gegeten in een vegetarisch restaurant. Zelfs het dessert was vegetarisch. Daarna in mijn eentje op zoek naar drankgelag aan het strand. Ik kom alleen maar tegenliggers tegen. Zowel op de heen als de terugweg. Waar gaan ze toch naar toe, ik kom er toch vandaan? Waarschijnlijk naar huis. Het is ook al weer middernacht. Dan maar verder de stad in.
Ik denk ineens aan El Born, een straatje met een aantal leuke kroegjes waarvan er één een pannenkoekenkroeg is. Creps al Born. Ik probeer me met Spaans verstaanbaar te maken totdat blijkt dat het personeel Frans spreekt. De bazin komt uit Bretagne, Noord-Frankrijk.
Ik begin aardig de weg te leren kennen. We verblijven vlakbij de zee. Carrer del Gignas. Een echte Spaanse steeg met de Spaanse cafés voorzien van tl-verlichting. Hoe kun je je beter onderscheiden van andere kroegen? Ik zou wel een pannenkoek lusten maar ik vraag me af of ze stroop hebben. Stroop maken ze bij mij om de hoek maar ik weet niets van hun exportiviteit. Ik bestel een pannenkoek met citroen en honing. Weinig maar heel lekker. Alles is sowieso duur hier. Cocktails: € 7,50. Bier is duur maar niet lekkerder dan bier. Voll-Damm is er helaas niet bij.
Verder naar de overkant. De Tripode. Ik bestel een Jameson die is verstopt achter allerlei andere flessen,maar vanaf nu staat ie vooraan. Ik heb nog veertig euro. De Jameson is € 7,50, toch de straat die zo duur is.
Maar wel de moeite waard als je geen betere straat kent.
40 : 7,5 = (alcoholtest) euh… 5x8=40. Volgens mijn beurs mag ik dan nog vier Jamesons. Toch maar eens de cerveca proberen hier. Misschien hebben ze Voll-Dam. (Cool voll Dam) Ik versta nog niet veel maar ik kijk sowieso liever. (tot nu toe).
Je kunt veel aan iemand zien zonder dat je haar verstaat. Ze is niet alleen mooi bedoel ik.
Hier is ook een drankje dat heet Hemmingway. (Die hing ook rond in Barcelona in zijn tijd). Dat is cava en absint! Cava is Champagne en Absint is 85% alc. Met wat ijs natuurlijk. € 7, - Must be killing. Ik zal het nog niet weten want de tent gaat dicht. Volgende keer misschien. Morgen, volgend jaar of zelf een keer mixen. Op navraag naar club Magic. Ik volg de routebeschrijving, kom bij een club, gratis entree en ik bestel een Bud-beer (flesje=cool). De hele dansvloer staat vol met iedereen die er is. Allen twintigers en dertigers. Parfetto! Het duurt even maar na tien minuten ga ik helemaal uit mijn dak op de dansvloer. Radar Love van de Earrings in Barcelona dan ga je wel. Nog net geen Brood. Blijf tot het einde ca half zes.

(Dagje later)
Eindelijk weer eens een Voll-Damm. Cafe Schilling. Hele dag door de stad gezworven. Laatste dag!
(Vannacht om half vier begin ik met vertrekken. Eerst een taxi, dan anderhalf uur bus, dan anderhalf uur wachten, dan anderhalf uur vliegen, dan in anderhalf uur met trein en auto van Eindhoven naar Maastricht. Arno vertrekt een dag later want die gaat naar London, Manfred Mann mixen). Biertje duurt een kwartiertje. Drukke tent. Het meest verkopen ze hier chips. Lijkt wel of ze het zelf maken. Een soort kok komt om de haverklap met een soort soepbord vol met chips uit de keuken. Catalanen zijn een rokend volk dat er nog niet aan bezweken is. Caballero is een sigaret maar hier is het ook een man. Een roker. Chips besteld. Na twee minuten op tafel. Smaakt gewoon naar chips uit een zak. Mooie zaak. De langste wand bestaat geheel uit lege wijnflessen. Damm bier is opgericht door August Kuentzmann Damm (Koenenman van Dam) Ik leef drinkend naar mijn vertrek toe. “Una carragillo con whisky por favor”. Weer met Arno naar de vegetariër. Hetzelfde gerecht maar ziet er anders uit.
00.30u Laatste stapuurtjes voor vertrek. Vrijdagavond wereld van verschil. Volle bak in Barcelona. Uitgaan is een beroep in het weekend. Ik start in Creps al Borne met Margarita. Lekker-weinig voor € 7,50. Toch maar weer een crep miel/lemone. Alvast een soort ontbijt voor de terugreis. Hier mag het wat kosten. Ik geniet in vier dagen, iemand anders doet er twee weken over.
Ik heb het virus van Arno overgenomen. Als tegengif bestel ik een carragillo con whisky. Duur medicijn. Koffiezetapparaat kaput. Cerveza. Vochtafdrijvend. Een aangeschoten man die zich persoonlijk voor doet lijkt niet te gaan betalen en zo geschiede. Hij wordt voor de vorm kwaad aangekeken en achternagezeten maar zijn gebaar met open hand en duim aan de neus spreekt boekdelen. Een farce.
Terwijl het volk stapt worden de straten hier reeds schoongehouden met veel water. Mijn slaapje van 22 tot 24 uur geeft me het gevoel ofwel ik ben vroeg op ofwel het wordt laat. Virus blijft. Ik bestel wodka. IJs? Nee. Lemone? Nee. Ze maken hier alleen cocktails want ze schenkt me onvermoed een dubbele in. Hihi. Virus voelt zich aangevallen.
Een barmeisje, Alejandra studeert film in Barca. Ze maakt een docu over een Chileense jazzpianist (Mamasoul) en een docu over tweeduizend nieuwe bloemen in de Chileense woestijn. De laatste jaren regent het ieder jaar voorheen eens in de vijftien jaar. Soms gaat ze met een vriendin die trommelt regenmuziek maken. Ze roken dan marihuana.
Crep al Born is geen familiebedrijf. Alleen de foto aan de muur is een grootmoeder. Ook pannenkoekenbakker . Ahwel, ik krijg pizza dat voor het personeel bedoeld is.
Gaelle is de bazin. Isabelle zou haar dochter kunnen zijn maar is niet haar dochter. De tent is inmiddels dicht. Ik ben er nog.
Gezellig afscheid. Ik heb anderhalf uur speling (Hoe kan het ook anders). Ik word verwezen naar een nachtclub Jamboree. Daar staat een hele lange rij. Ik sluit aan om de tijd te overbruggen. Na me twintig minuten lang met de rij geamuseerd te hebben stap ik er vlak voor de entree weer uit en neem een taxi naar het busstation. De bus naar Girona waar mijn vliegtuig vertrekt.

(Dagje later)
De griep zet nu pas echt door. Ik kan alleen maar zachtjes sloffen en probeer niet te hoesten vanwege de pijn. Heb de hele nacht dezelfde droom gehad. Alsof de wereld alleen maar draait uit het systeem van Myspace. Dat is een vrij eenvoudig systeem en je loopt in een kringetje.
We moeten spelen in Aken, mijn piano moet mee, versterker, zanginstallatie, kabels, standaard voor mijn piano…
Alles de trap af en de auto in. Ik besluit me niet te douchen en ook niet te scheren. Alles is teveel. Behalve spelen. Na een dik uur slofwerk haal ik de zangeres op met haar microfoontje. In Aken blijkt het eerste verdieping te zijn. Sjieke bedoening.
Omdat ik ze zie kijken van ‘Hoe ziet die eruit?’ roep ik ‘We hebben allemaal de griep!’
‘Dan hou ik me van kant’ zegt de ceremoniemeester in gebrekkig Nederlands.
De lege koffers mogen naar de kelder. Ik slof me erdoor en net op tijd zijn we klaar voor aanvang. We spelen van twee tot zes maar iedereen, en er zijn er rond de zeventig, staat op de dansvloer.
En of we nog één, en nog één en enzovoorts.
Tot acht uur hebben we gespeeld. Afbreken, lege koffers uit de kelder. Slof, slof. Onder het spelen bleef mijn neus lopen en zo nu en dan een hilarische nies. En een lachaanval onder het spelen toen de dansende ceremoniemeester ook hilarisch begon te niesen. Ik roep naar Bart met mijn schorre stem: ‘Ik heb hem aangestoken!’ Toch nog gelachen die dag.
Naar huis en meteen het bed in. En alweer dezelfde droom de hele nacht. Ik blijf ermee wakker worden.

(Dagje later)
Droom is voorbij, alleen nog hoesten.
Vandaag naar Luik in een poging om Grunberg te ontmoeten.
Ik neem Grunberg goed in me op. Ik stel twee vragen.
Het eerste antwoord film ik. Het tweede neem ik goed in me op als een gesprek van man tot man. Na afloop signeert hij een boek dat ik meegenomen heb en nu worden er drie foto’s gemaakt.
Ook ontvangt hij twee van mijn verhalen waarin hij zelf een rol speelt. Hij vraagt of mijn e-mail adres erop staat. Dat is zo.
Hij zal me zeker mailen zegt hij. Dan heb ik zijn e-mail adres.
Dus we hebben nu contact! Een goed begin. Ik kan hem iets leren als hij over een muzikant wil schrijven. Hij doet zich wel eens voor als muzikant verklaard hij vandaag. Grunberg is de grootste Nederlandse schrijver aller tijden. Veel mensen weten dit niet.
Waarschijnlijk weten ze dit niet omdat hij zo jong is. (Nooit geleerd op school) sterker nog: omdat hij nog leeft. Hij is ook maar een mens. Vincent van Gogh was ook maar een mens. Eén van mijn verhalen gaat over een treinreis met Arnon naar Bethlehem. Ik beschrijf een reis die ik een dag voor de reis geschreven heb, waarin ik beschrijf dat ik het verhaal dat ik geschreven heb over de reis, tijdens de reis Arnon laat lezen.
Het tweede verhaal is een beschrijving van een performance waarin ik Madonna en Arnon mee laat spelen op het randje van de realiteit van datzelfde moment.
Arnon is een geschikt personage omdat hij zich ooit verstopte achter de schrijver Marek van der Jagt. En ik ook. Ik schreef ook onder de naam Marek van der Jagt. Dat verbind ons al enigszins. Toch?
Luik: Metaxa, 3,80 en eentje gratis aan het einde. Snelle bediening en zeer goed gegeten. Brochette Phillipousse, naam v/d zaak.
21 uur, België staat al op z’n kop. Tenminste, waar ik ben. Of ben ik het die alles op zijn kop ziet?